|
Op zondag 27 december 2009 was het precies een jaar geleden dat Israel een moordpartij aanrichtte onder de burgers van Gaza om zogenaamd een einde te maken aan raketbeschietingen van zielige doe-het-zelf raketjes. Meer dan 1400 slachtoffers, duizenden fysiek gewonden, honderden permanent invalide geraakten en veel meer geestelijk kapot gemaakte onschuldige, weerloze mensen, kinderen. Sindsdien is er niet één spijker van wederopbouw geslagen in Gaza. De economische blokkade is nog altijd van kracht. H
ulpgoederen en internationale delegaties worden nog steeds bij de grens in Egypte tegengehouden. Kortom, de Palestijnen in Gaza lijden tot op heden en hebben het moeilijker dan ooit. Wij weten dit allemaal, toch? En daarom verafschuwen wij de massamoord, het beleg van Gaza door Israel en het dubbele moraal van het Westen toch?
Met die gedachte heeft de Palestina Komitee Nederland en Een Ander Joods Geluid op zondag 27 december twee wakes voor Gaza georganiseerd. Eén in Den Haag en één in Amsterdam. Van vrienden begreep ik dat circa 50 mensen in Den Haag bij elkaar waren gekomen. Zelf was ik aanwezig bij de wake op de Dam. Later op dag vroeg mijn moeder hoe de opkomst op de Dam was. Ik keek haar aan, schudde mijn hoofd en zei geen woord. De opkomst was namelijk hartverscheurend laag. Behalve een groep van ongeveer 15 niet-moslims waren er welgeteld niet meer dan tien moslims (!) aanwezig, waarvan zeker vier toevallig in de buurt liepen en drie anderen Maleisische moslimtoeristen waren die foto’s kwamen maken. En dat terwijl:
- De wake werd gehouden op een zondag. De meeste moslims zijn dan vrij.
- Minimaal 200 moslims per e-mail een uitnodiging hebben ontvangen. Laten wij stellen dat er tien geen zin hadden, er tien überhaupt niet geloven in het nut van wakes, er tien ziek waren, er tien moesten werken, er tien moesten studeren, er tien soaps aan het kijken waren, er tien vakantie aan het vieren waren, er tien denken dat het vanzelf goed komt met de Palestijnen, er tien niet weten wat er aan de hand is in Gaza, er tien moesten trouwen, er tien die trouwerijen moesten bijwonen, er tien een kind hebben gekregen, er tien zijn overleden, er tien te lui zijn, er tien een dag eerder is uitgegaan en dus nog in bed lag, er tien denkt dat de Palestijnen het aan zichzelf te danken hebben, er tien te fundamentalistisch zijn voor een democratisch fenomeen als een wake, er tien te bang waren om ziek te worden in de regen en de kou, en er voor tien anderen de kerstuitverkoop zwaarder woog dan het lot van de Palestijnen. Dan blijven er toch nog twintig moslims over. Waar waren zij?
- Heel veel moslims bekritiseren het Westen en de Arabische leiders (terecht) om het feit dat die niets doen aan de Israëlische terreur. Maar de meeste van diezelfde moslims nemen niet de moeite om hun kritiek daad bij te voegen door aanwezig te zijn en te protesteren. Wij hebben veel praters, maar weinig doeners. En dan zijn het Westen en de Arabische leiders hypocriet? No offense, but think again.
- Veel moslims het verhaal kennen van de mier die zich met een druppel water haastte naar het vuur waarin profeet Abraham door Nemrud in was gegooid . De andere mieren vroegen de mier waarmee hij bezig was, aangezien het vuur nooit kon worden gedoofd met slechts één druppel water en dat zijn actie dus nutteloos was. De dappere mier antwoordde: ‘Met die druppel laat ik tenminste zien aan welke kant ik sta. Voor de rest is het aan God’.
Tijdens de wake op de Dam kwam ik een vriend tegen die mij vertelde dat hij ook bij de wake in Den Haag was geweest (dat is pas een mier) en dat de opkomst daar gelukkig een stuk beter was. Ondanks het goede nieuws was het gesprek tussen mij en een toevallig voorbijlopende nieuwsgierige (Turkse) meneer in pak tekenend: ‘Wat zijn jullie aan het doen?’ Ik: ‘Wij houden een wake voor de Palestijnen in Gaza meneer’. Meneer in pak: ‘Voor Gaza?’ Ik: ‘Ja, meneer’. Meneer in pak: ‘Maar waar zijn de moslims dan?’
Ayberk Köprülü
Email:
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
|
Schrijvers 
