Sunitus - De instelling van de geest

Veel Nederlanders van buitenlandse afkomst zijn snel geneigd om zich te verschuilen achter discriminatie. Een teleurstelling of een tegenslag wordt snel geassocieerd met discriminatie. Zo vertelt een beroemde Amsterdamse advocaat van buitenlandse afkomst dat hij gediscrimineerd werd tijdens de overgang van het basis- naar het middelbaar onderwijs. Hij vertelt dat hij naar het vwo wilde gaan en dat zijn docent dit niet wilde omdat hij een buitenlandse afkomst had. Dit verhaal van deze advocaat heb ik minstens 10 keer gehoord of gelezen.

“Dat echter de Nederlandsche rechter de innerlijke waarde of billijkheid eener wet niet mag beoordelen en een wet niet mag toetsen aan een verdrag, zoals dat waarvan het Landoorlogreglement 1907 deeluitmaakt, en evenmin aan een voorschrift als het hiervoor genoemde Decreet van de Führer;”

Dit waren de woorden van de Nederlandse Hoge Raad in het Toetsingsarrest. In 1942 heeft de Hoge Raad in het Toetsingsarrest verboden om de verordeningen van de Duitse bezetter te toetsen aan morele waarden of aan rechtmatigheid . De Hoge Raad trok deze conclusie nadat ze in hetzelfde arrest had besloten dat de Duitse decreten wet in formele zin zijn. De Duitse bezetters hebben sluw misbruik gemaakt van de onvolmaaktheid van het Nederlandse rechtssysteem.

Sinds de zestiende en zeventiende eeuw hebben verschillende filosofen uit westerse landen eeuwenlang gepleit voor de invoer van mensenrechten. Ze vonden dat men vrij moest zijn in het uiten van zijn mening, in het belijden van zijn religie, in het genieten van onderwijs en noem maar op. Om deze mensenrechten in de westerse landen en de rest van de wereld als universele normen te aanvaarden, moest men kennelijk eerst de gruwelijkheden van de Tweede Wereldoorlog meemaken. Pas hierna zijn de mensenrechten als universele normen verklaard.