|
Veel Nederlanders van buitenlandse afkomst zijn snel geneigd om zich te verschuilen achter discriminatie. Een teleurstelling of een tegenslag wordt snel geassocieerd met discriminatie. Zo vertelt een beroemde Amsterdamse advocaat van buitenlandse afkomst dat hij gediscrimineerd werd tijdens de overgang van het basis- naar het middelbaar onderwijs. Hij vertelt dat hij naar het vwo wilde gaan en dat zijn docent dit niet wilde omdat hij een buitenlandse afkomst had. Dit verhaal van deze advocaat heb ik minstens 10 keer gehoord of gelezen.
Dat er gediscrimineerd wordt is een feit. Discriminatie komt overal voor. Mensen die gediscrimineerd worden, discrimineren zelf ook. Mensen wiens voorouders eeuwenlang gediscrimineerd zijn, discrimineren zelf ook. Discriminatie is een eigenschap dat net als liegen, haten en bedriegen voorvloeit uit de slechtheid van de mens.
Dat er gediscrimineerd wordt is een feit, maar niet iedere feit is discriminatie. Leraren hebben in de jaren ’70 en ‘80 van de vorige eeuw allochtone kinderen sneller geadviseerd om
naar het lts te gaan. Ook kinderen met de capaciteit om het academisch niveau makkelijk aan te kunnen werden naar het lts gestuurd. Velen zullen snel roepen dat ze gediscrimineerd zijn.
Het fenomeen dat zich in de jaren ’70 en ‘80 van de vorige eeuw voordeed dient vanuit het externe perspectief bekeken te worden. Als we onszelf niet als een van de partijen, maar als een buitenstaander opstellen wordt duidelijk dat er ook een keerzijde is. Veel leraren van het basisonderwijs konden niet weten dat de ouders van de kinderen niet meer terug zouden keren naar het land van herkomst. Het waren gastarbeiders, men dacht letterlijk dat ze te gast waren en dat ze ooit terug zouden keren. Dat dachten de ouders van die kinderen toen ook. De docenten dachten dat de kinderen zeer waarschijnlijk binnen een jaar of vijf met hun gezin terug zouden keren naar hun dorp in het land van herkomst. Daarom vonden ze dat het beter was voor de kinderen om ze naar het beroepsonderwijs te sturen. Zo konden de kinderen later in hun dorp hun brood makkelijker verdienen. Want het leven in die dorpen is zwaar, vooral voor iemand van 16 jaar die vier jaar lang vwo heeft gedaan. Diegene is minder praktisch dan iemand van 16 jaar die vier jaar land op de lts heeft gezeten en kan daar weinig met zijn vooropleiding.
Hetzelfde fenomeen deed zich in de jaren ’40, ’50 en ’60 van de vorige eeuw ook voor in Nederland. Na de oorlog ging het beter met de economie. Veel mensen uit het platteland trokken naar grote steden om er tijdelijk te werken om vervolgens terug te keren naar het vertrouwde platteland. De kinderen van deze mensen kregen over het algemeen een lager advies dan de kinderen uit de stad, met de verwachting dat de gezinnen ooit terug zouden keren naar het platteland.
Ik zeg niet dat er geen discriminatie is in Nederland. Waar ik heen wil is dat het zwak is om snel te spreken van discriminatie. Mensen moeten niet snel de rol van een slachtoffer spelen of de schuld aan een ander geven. In plaats daarvan moet men sterker in de schoenen staan, de minpunten toegeven en sterk genoeg zijn om eraan te werken om deze minpunten te verbeteren. Discriminatie is er, maar niet altijd. Dat er gediscrimineerd wordt is een feit, maar niet iedere feit is discriminatie.
Feyzi Konuksever
Email:
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
|
Schrijvers 
