Sunitus - De instelling van de geest

Als we de berichtgeving mogen geloven gaat het ‘de goede kant’ op met Libië. Wat betreft de goede kant heb ik nog zo mijn twijfels. Kaddafi is nergens te bekennen, de zonen zijn gevlucht, de rebellen hebben de overhand en er zijn plannen om binnen 20 maanden democratische verkiezingen te houden. Formeel heet het komend proces het democratiseringsproces van Libië. Een ontwikkeling die toegejuicht zou moeten worden volgens internationale media, regeringsleiders en de Libische bevolking. Dat kan nog zuur tegenvallen.
In de afgelopen weken zijn er interessante gebeurtenissen waar te nemen geweest voor de gemiddelde betrokkene. Het land is al bezocht door een aantal buitenlandse leiders, de VN heeft de overgangsregering erkend en er zijn plannen om het land te herdefiniëren. Een van de meest markante gebeurtenissen was het bliksembezoek van Sarkozy en Cameron. Kort tevoren aangekondigd bezochten zij Libië om hun steun te betuigen en nogmaals aan te geven dat zij degenen waren die hen in hun onafhankelijkheidsstrijd hadden gesteund. Het was niet toevallig dat hun bliksembezoek precies plaatsvond voordat premier Erdogan van Turkije het land aandeed als onderdeel van zijn reis door Noord-Afrika.

Al snel werd gespeculeerd over de reden van de reis van de leiders. Sarkozy en Cameron zouden Libië hebben bezocht om oliecontracten veilig te stellen en bouwcontracten te tekenen. Dat kan hun economie op dit moment heel goed gebruiken. Die speculaties werden nogmaals luidruchtig herhaald door premier Erdogan. Hij zei letterlijk tijdens zijn toespraak op het Tahrir-plein dat de olie van Libië toebehoort aan de Libiërs. Vervolgens riep hij de Europese landen op om de Libische gelden op de Europese banken vrij te geven zodat Libië kan beginnen aan de wederopbouw. Vreemd genoeg voelen de Europeanen daar weinig voor. Turkije heeft daarop 200 miljoen euro contant geld overhandigd aan de overgangsregering en 100 miljoen euro aan projectgeld beloofd.

Het was ook een koude douche voor Sarkozy en Cameron toen een paar honderd Libiërs zich verzamelden op het plein waar zij zouden spreken. Erdogan trok meer dan tienduizend Libiërs aan. Hiermee geeft de Libische bevolking duidelijk aan dat het twijfelt aan de intenties van de Europeanen. Daar hebben ze ook alle reden toe gezien de uitgelekte documenten waaruit blijkt dat een aantal Europese landen wel hele goede banden hadden met Kaddafi, achter de schermen natuurlijk. Voor de schermen werd het politieke toneel voortgezet en de nietsvermoedende burgers voorgehouden dat ze anti-Kaddafi waren.

Een van de leiders van de overgangsregering riep ook dat de landen die Libië hadden ‘geholpen om van Kaddafi af te komen voorgetrokken zullen worden bij de verdeling van de oliecontracten’. Hiermee geeft hij aan dat een aantal nog steeds niet begrijpt hoe het moet handelen in het belang van het volk en niet in het eigen belang. En wat is dan het verschil met Kaddafi? Als een aantal landen nog steeds aan de touwtjes gaat trekken van de Libische leider had Kaddafi wat mij betreft niet hoeven te vertrekken. Ik hoop dan ook dat het een ‘slip of the tongue’ was. Immers, Libië behoort toe aan de Libiërs. Zij beslissen hoe zij omgaan met hun natuurlijke bronnen en alle andere Libische zaken.

Palestina

Er is al zoveel geschreven over de problemen van de Palestijnse bevolking, het ontstaan en bestaan van Israël en onwil van Europa en de VS om het probleem op te lossen. Als mijn tekst verschijnt zal Mahmud Abbas waarschijnlijk afgereisd zijn naar de Verenigde Naties om daar erkenning voor de staat Palestina voor elkaar te krijgen. Europa en VS verzetten zich tegen deze erkenning. Dat betekent gewoon heel simpel dat zij in de Veiligheidsraad gebruik zal maken van haar vetorecht en de erkenning zal tegenwerken.
Geen één weldenkend persoon kan nog volhouden dat de situatie in de regio hetzelfde moet blijven zoals deze altijd al is geweest. Israël heeft in mijn ogen nog nooit zo veel incompetente leiders gehad zoals het nu heeft. De staat heeft geen visie, geen missie en geen planning voor de komende decennia. Zij houdt ook geen rekening met de ‘Arabische lente’ en de opkomst van Turkije en Latijns-Amerika. Het vertrouwen in een vreedzame oplossing neemt steeds verder af en men probeert dan ook een oplossing te forceren.

Europa en de VS gaan de discussie steeds uit de weg en roepen dat de Palestijnen met Israël moeten spreken. De heer Dries van Agt noemt dit het onderhandelen tussen een leeuw en een gazelle. Daar is de afgelopen vijftig jaar niets uit voortgekomen. Ik zal dan ook niet inzetten op een dialoog.

Een andere oplossing die de Palestijnen achter de hand houden is het vragen om erkenning bij de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Als een groot aantal landen akkoord gaat met deze erkenning kan het niet meer worden tegengehouden. Wat gaat er vervolgens gebeuren? Ik denk dat niemand weet hoe een erkenning van een Palestijnse staat zal uitpakken. Israël zou er dan ook goed aan doen om alle discussie voor te zijn en bij voorhand Palestina te erkennen en het nodige gezichtsverlies voor te zijn. Dan kunnen wij eindelijk weer een bladzijde in de wereldgeschiedenis omslaan. Alleen zal het met zulke slechte Israëlische leiders niet meevallen en zullen we waarschijnlijk een verdere escalatie van het conflict zien. Pijnlijk…