Sunitus - De instelling van de geest

Alle landen om de Middellandse Zeegebied, behalve een paar, hebben zware verliezen moeten incasseren dit jaar. De hoop is dat een aantal van hen na deze verliezen ook zal herstellen. Het afbreken gaat zoals altijd sneller dan opbouwen. Er is een onbenoemde onrust onder de volkeren die in dit gebied leven. Het is niet alleen afkeer van het kapitalisme, bureaucratie of corruptie die zorgt voor wanhoop. Het gaat volgens mij dieper dan we denken.

Regimeveranderingen in Tunesië, Libië en Egypte zijn door velen toegejuichd. De vraag is: En nu? Zijn de vervangers beter dan degenen die de macht zijn kwijtgeraakt? Belangrijker is de vraag of anderen willen dat het regime verandert. Vroeger konden we makkelijk afgeven op het Westen. Tegenwoordig moeten we extra onze best doen omdat er andere actoren (China, Rusland, India, etc.) hele andere plannen hebben met verschillende regio’s in de wereld. Voor de fanatieke twitterdemocraten betekent dat weinig goeds. Verwacht niet dat er wereldvrede gesticht zal worden binnen een afzienbare tijd.

De eerste grote verliezer was Ben Ali van Tunesië. Hij schijnt onder valse voorwendselen het land uit te zijn gesmokkeld door de Amerikanen. Ik weet niet hoeveel touwtjes er aan een poppetje moeten hangen om van een marionet te spreken, maar hij heeft er voldoende. Vervolgens maakten we kennis met Mubarak. Nadat hem decennia lang het hand boven het hoofd gehouden werd, was het ook in zijn land tijd voor een verandering. Blijkbaar hadden de Egyptenaren genoeg van het telkens krijgen van bonnetjes om brood te halen. Nu botsen de Egyptenaren met een andere onderdrukker, het leger. Deze zal hopelijk ook het onderspit delven zoals het geval was met Mubarak.

Een andere grote verliezer is Kaddafi. Niet zijn verlies maar zijn manier van omkomen heeft mij vooral gechoqueerd. Inmiddels bevechten verschillende milities elkaar in Libië. Dit zal voortduren totdat een van de stammen volledige macht laat wederkeren nadat het voor totale destructie heeft gezorgd.

Toen waren de Europese leiders aan de beurt. Alhoewel Papandreous charismatisch overkwam bij mij was hij snel verworden tot een last voor de andere Europese leiders. ‘Liever een of meerdere lidstaten opofferen dan de hele club failliet’ is het nieuwe motto. Voor Italië is er iets meer mededogen. Italië zal wel minder sensationeel zijn zonder de feesten van Berlusconi.

Nog een grote verliezer is Obama. Zoveel beloven en zo weinig waar kunnen maken, dat heeft geen een leider nog kunnen overtreffen. Hij zou wereldvrede brengen, ons leven verbeteren, religies met elkaar verzoenen, conflicten oplossen en nog veel meer. Het enige wat mij zal bijblijven van zijn tijd is dat verliezer Osama Bin Laden om het leven lwerd gebracht. Tjah, dat heeft veel opgelost.

Er gaat zo veel verloren en er zijn zoveel verliezers de laatste tijd dat ik bijna ga denken dat er iets vreselijks nadert. Alle ellende hoopt zich op. 2012 zal geen leuk jaar worden…