Sunitus - De instelling van de geest

Daar zat ik dan, om half 11 in de tram, op weg naar huis. Buiten was het donker en in de tram was het stil. Op het geschreeuw van de man voor mij na. Hij zat aan de telefoon…

“Wat nou je wilt meer vrijheid??... hoezo ben je het zat om thuis te zitten?! Vrouw stop toch met zeuren…. Onzin, zonder mij ben je niets”

Met een diepe zucht zak ik wat onderuit. Het was er zo eentje. Een man die zichzelf helemaal geweldig voelt en denkt dat vrouwen niets waard zijn. Want is hij niet degene die 40uur per week werkt om het geld te verdienen? Degene die de boodschappen betaalt, het huis, de inrichting… de vrouw zit alleen maar thuis wat schoon te maken en met de kinderen te spelen. 168 uur per week als het aan hem ligt.

Soms probeer ik dat soort mannen te begrijpen, dan houd ik mezelf voor dat ik volledig hopeloos zou zijn zonder een man… maar dat ben ik niet. Zo verdien ik mijn eigen geld, houdt mijn eigen administratie bij én het huis is netjes opgeruimd… Juist wanneer ik mij probeer te verplaatsen in dat soort mannen raak ik ervan overtuigd dat mannen juist volkomen nutteloos zijn.

Dat de wereld dan ook een stuk saaier zou zijn is een ander verhaal.

Ondertussen beseft de man voor mij dat ze echt weggaat als hij blijft schreeuwen.

“Nee, lieve schat zo bedoelde ik het helemaal niet! Je weet toch dat ik van je hou?”

Soms vraag ik me af of mannen het doorhebben… hoe vaak ze door een vrouw gemanipuleerd worden. Vooral het soort mannen die vrouwen zien als het “zwakkere geslacht” vallen hier ten prooi aan. Uit verschillende statistische bronnen over de hele wereld blijkt dat vrouwen veel minder vaak berecht worden dan mannen. Neem als voorbeeld het onderzoek die Johan Caroen deed naar de doodstraf in Vlaanderen. In de periode 1811 tot 1914 kregen hier 4 keer zoveel mannen de doodstraf dan vrouwen dat kregen.

Of simpelere voorbeelden… Hoe vaak zie je een stelletje in een winkel gebied lopen, het meisje vrolijk huppelend, de jongen sloffend met honderden tassen vast, overduidelijk niet blij zijnd met de situatie. En telkens als hij denkt oké nu is het genoeg, kijkt ze hem aan met een blije lach en boem... hij vergeet dat hij naar huis wilde.

“Weet je wat… als het jou gelukkig maakt moet je het maar gewoon doen ook. Maar komt niet bij mij zeuren als het een mislukking wordt!”

Gelukkig, die man heeft nog een beetje gezond verstand…

Ik zucht nog een keertje diep… “Mannen…”

Magdalena Salama

Email:  Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.