Sunitus - De instelling van de geest

Selectieve tolerantie
Nederland tolerantieland, aldus de Nederlandse bewindslieden. Zolang je maar je religie, cultuur, taal en het liefst ook je ras en je naam bij de grens inlevert. En als het eventueel kan keer je maar terug naar je eigen land, daar waar je ook als de 'buitenlander' wordt beschouwd. De moslim valt hier tussen de wal en het schip. Of niet?

Tussen de oren
Terwijl dé moslim de persona non grata, en dé non-hetero de persona grata van het heden lijkt te worden stevenen we af op dé paradox van het decennium. Waarom wordt de één verwelkomd en de ander ongewenst verklaard? Wordt de regel 'acceptatie ná adaptatie' hier selectief toegepast? En wie bepaalt de norm van acceptatie eigenlijk? De ironie in dit alles is dat het een ongeschreven regel lijkt te zijn dat acceptatie alléén door de tegenpartij uitgesproken kan worden en daarom de tegenpartij de mate van adaptatie bepaalt, terwijl acceptatie juist voor een deel onafhankelijk van de tegenpartij kan worden gezien. Maar het is niet de zijde van de tegenpartij waar de schoen der acceptatie wringt. Het zit tussen de oren van de moslims dezelve. Door er al vanuit te gaan dat men vanwege religieuze en/of etnische achtergrond ongewenst is, is men reeds de helft van de acceptatie kwijt. En dit, geheel ten onrechte.

Wij blijven hier
De naam van de moslim-weblog Wij Blijven Hier is een goed voorbeeld van het defensieve uitgangspunt wat we onbewust innemen. De zin 'Wij blijven hier' kan worden vervolgd door '... dus wij gaan nergens heen'. Dit zou een logische reactie zijn op 'Jullie horen hier niet thuis'. De defensieve reactie 'Wij blijven hier' vaart dus feitelijk mee in de non-grata-discussie en erkent hiermee impliciet dat we hier eigenlijk volgens onszelf niet thuis horen. En hier komt de perceptie op acceptatie om de hoek kijken. Door de aanname van de tegenpartij (het ongewenst zijn) in zijn geheel te ontkennen, en dus onszelf accepteren als volwaardige (Nederlandse) burger, zou de reactie als volgt kunnen klinken: 'Wij horen hier, want wij zijn hier geboren'. Hiermee is de ene helft van de acceptatie een feit.

Wij horen hier
De positie van diegenen die hier geboren zijn had nooit ter discussie hoeven staan. Dat dit echter nog steeds gaande is, heeft met name te maken met onze eigen acceptatie. Hoe wil de ander ons accepteren als we onszelf niet groeten.