Sunitus - De instelling van de geest

Wikipedia, de almachtige informatiebron, vertelt ons dat imago eigenlijk hetzelfde is als reputatie. De woorden worden als het ware synoniem achter elkaar geplaatst.

Image building is geen term van de laatste dagen. Sterker nog, het is eigenlijk alweer uitgekauwd. Tegenwoordig doet men aan reputatiemanagement. Is dit gewoon een nieuwe vorm van imagobouwen, of moeten we het toch echt anders zien?

Zoekend naar definities stuit je op verschillende antwoorden. Wikipedia geeft aan dat een imago eigenlijk hetzelfde is als een reputatie. Als je iets dieper graaft lees je dat een reputatie iets is dat anderen over je denken door hun ervaringen met jou. Het woord imago komt uit het Latijn en betekent ‘beeld’, het gaat dus om een beeld dat men van je heeft. Waar zit dan het verschil?

Het is al decennia lang een feit dat trends worden bepaald aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. De Verenigde Staten hebben op miraculeuze wijze zo'n meerwaarde gecreëerd dat de hele wereld bijna verplicht is om naar ze te luisteren. Voor trends moet je kijken naar Amerika, voor de nieuwste mode misschien niet, maar ze pikken het wel het snelst op.

Het is niet gek dat veel mensen tegenwoordig en aversie hebben tegen dit alles beïnvloedende land. Een grootmacht die zijn wortels zo ver uitstrekt is iets om bang of kwaad over te worden, om je tegen af te zetten.

Je kent het wel: Je zit in de trein, je verveelt je een beetje, maar kan net met een schuin oog de krant van de buurvrouw meelezen. Je krijgt net niet helemaal de boodschap mee, maar de foto is leuk om naar te kijken en als ze even stilzit kun je zelfs de inleiding nog lezen.

Zo zat ik laatst in de trein, ik weet niet meer wat mijn bestemming was, maar ik was al een beetje in een zeurderige bui. Ik denk dat het ergens op het traject Amsterdam-Delft was, net te lang om niets te doen, maar soms heb je ook gewoon geen zin om iets te ondernemen. Gelukkig kwam er iemand tegenover mij zitten. Even was er de aarzeling, maar de krant kwam onder de oksel vandaan, werd open geslagen en mevrouw sloeg aan het lezen. Deze keer ging het dus om een omslag, de komende tientallen minuten moest ik me vermaken met precies één achterkant en één voorpagina. Ik denk dat hij van thuis was meegenomen, want als ik het mij goed herinner ging het om zo’n veel te grote, niet te gebruiken, ouderwetse krant. Zo eentje waarbij je bij iedere pagina die je probéért om te slaan de makers vervloekt omdat ze te eigenwijs en, naar eigen zeggen, te authentiek zijn om over te stappen op het veel praktischere en bij-de-tijdse Tabloidformaat. Enfin, zo’n krant dus.

Met mijn vriendinnetje heb ik het er al over gehad en laatst ook met wat vrienden: “Waar gaan we dit jaar naartoe op vakantie?”

Mijn ouders hebben mij een aardig deel van de wereld laten zien. Vanaf dat ik een jaar of drie was gingen we ieder jaar op vakantie naar het buitenland. Het grootste deel van Europa, Amerika en een deel van Noord-Afrika hebben we met z’n vijven bekeken. Sinds een jaar of vier, eigenlijk sinds ik het huis uit ben, ga ik niet meer met ze mee. Mijn interesses zijn veranderd, hun vakantie is niet meer de mijne, maar belangrijker nog: op een gegeven moment ga je gewoon niet meer met je ouders op vakantie, dat is suf.