Sunitus - De instelling van de geest

Het is al decennia lang een feit dat trends worden bepaald aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. De Verenigde Staten hebben op miraculeuze wijze zo'n meerwaarde gecreëerd dat de hele wereld bijna verplicht is om naar ze te luisteren. Voor trends moet je kijken naar Amerika, voor de nieuwste mode misschien niet, maar ze pikken het wel het snelst op.

Het is niet gek dat veel mensen tegenwoordig en aversie hebben tegen dit alles beïnvloedende land. Een grootmacht die zijn wortels zo ver uitstrekt is iets om bang of kwaad over te worden, om je tegen af te zetten.

Toch hebben deze mensen, die wat mij betreft onder deze noemer vallen, iets gemeen met de meelopers, de USA-kopietjes. Ze hebben, net als veel andere landen overigens, het plan getrokken om net als de Amerikanen de straat op te gaan. De opstandelingen in Nederland bezetten het Wall-Street van Amsterdam; het beursplein.

Ook de insteek blijft hetzelfde als onze voorbeelden, het gaat om een vredelievende demonstratie van permanente aard, althans dat is de insteek. Het is opvallend dat de gemeente van tevoren geen enkele restrictie hoefde op te leggen, blijkbaar hebben ze het vertrouwen dat deze mensen zo lief zijn als ze eruit zien of ze zich voordoen.

Toch zijn ze erg boos, boos op 'het systeem', boos op de mensen achter dit systeem. Ik ben het zeker eens met het feit dat het niet eerlijk verdeeld is in deze wereld, maar in principe draagt iedereen zijn steentje er aan bij. De situatie zoals hij nu is, is vormgegeven door de generaties voor ons, die hebben deze toon neergezet en wij zetten de lijn voort. Eigenlijk zijn de demonstranten dus boos op de wereld, boos op de mensheid.

Een tijd geleden heb ik op het Malieveld gestaan, met een spandoek in mijn hand al leuzen scanderend. 'Wij' waren het niet eens met de regels die Halbe Zijlstra ons voor heeft gelegd, die hij, zo leek het, toch wel ging invoeren. Wij waren boos en hij kwam zijn praatje doen. Wij stonden op het veld en hij kreeg, ondanks vele waarschuwingen, tomaten en eieren naar zijn hoofd gegooid.

Een ding ging er fout, want waar was ons tegenvoorstel? Het is iets wat moeders al vroeg leren: Je mag best klagen, je mag het best met me oneens zijn, maar kom dan wel met een redelijk alternatief. Dat hadden wij niet, dus wat heeft het dan voor zin? Ja, natuurlijk zijn wij het er niet mee eens, dat wist hij al lang voordat de definitieve regels op papier stonden, maar wat moest hij dan? Ik ben er van overtuigd dat ook hij het beste wil voor heel Nederland, wij hadden hem dus kunnen helpen met een andere oplossing. Wij zijn absoluut geen kenners wat die zaken betreft, maar voorzetjes kunnen we altijd geven. Zo is dat bij ieder conflict.

Maar wat moet je voorstellen als de hele wereld jouw tegenstander is. Als alles eigenlijk k*t is, wat moet je dan? Misschien kunnen zij met z'n allen op de eerstvolgende vlucht naar Mars of de maan om daar een nieuwe perfecte wereld te creëren, misschien is dat de enige oplossing.

Je kunt het niet met ze oneens zijn, de manier hoe het nu geregeld is is niet ideaal, maar gaat daar zo verandering in komen? Ik weet het, als ik nu iets tegen deze aanpak heb moet ik met een alternatief komen. Misschien kunnen deze mensen met z'n allen een nieuwe politieke partij vormen, of hun krachten bundelen en de mensen op Wall-Street bijstaan. Schrijf een boek en breng het uit over de hele wereld. Begin een kruistocht en ga alle regeringen over de wereld langs. Wat het plan ook wordt, ik wens jullie succes!