Sunitus - De instelling van de geest

Namens de Selimiye Moskee in Amsterdam

Wat is het heden? Welke vorm heeft het heden? Wie maken het heden? Hoezo spreken we over de toekomst als het verleden noch het heden zijn ontrafeld? Wie kan zeggen hoe het menselijke denken functioneert ten opzichte van een stil moment, een stil moment welk eigenlijk, beste mensen, geen moment is. De toekomst krijgt een ander licht, als zowel het verleden als het heden te maken krijgen met de dood. Toekomstperspectief is zoiets als een historische dreiging, want de dood komt ook voor in de toekomst…

Zij zegt, terwijl tranen over haar wangen op haar handpalm vallen: mijn zoon, in hoeverre is mijn naam nog de jouwe? In hoeverre zijn de stappen die jij neemt, genomen op basis van liefdevolle gedachte-experimenten? Dan doet ze een stap achteruit, kijkt naar haar rechtervoet en zegt: we hebben gestaan, gelopen, gerend, maar het mocht niet baten. Voet, zolang we het hart van mijn zoon niet hebben betreden, zal het lijken alsof de hiel zomaar ontkent dat ik heb gestaan, gelopen en gerend. Maar waarom, waarom moet het oog tegenstribbelen? Mensen, ik keek dagelijks naar het verdriet, dagelijks zagen mijn ogen tranen vallen, zodat zich het proces voltrok waarin mijn hart door overvloed aan verbeelding de deur opende om ook het oog te laten lijden. Mijn zoon: een onderdeel van organen, zienswijzen, zenuwen, ruggengraat en nachtelijke ontspanning. Als de waarheid constant was, had ik u gezegd dat het leed geleden heeft; voordat de buren mochten zien dat ik vernederd was, aan bloedarmoede leed en geen grip had op dat wat lachend over straat liep, was het leed al niet meer aan te wijzen.

Denken over de maatschappij, wat is dat? Wat houdt het in als je, je openstelt voor het denken over de maatschappij? Houdt het in dat je kijkt naar de uiterlijkheden die de maatschappij ons laat zien? Moeten we ons toespitsen op hetgeen al bestaat, op de constitutie, de regelgevingen en onze idealen? Al deze vragen spelen een rol bij het denken over de maatschappij, het denken over het functioneren van de maatschappij. Ik zal proberen mijn analytisch vermogen op het hoogste niveau te krijgen om u iets te kunnen vertellen over twee bestaansvormen binnen onze maatschappij, enerzijds de overheid en anderzijds de jeugdcriminelen. Voordat ik begin te vertellen over mijn wijze van denken over de relatie tussen overheid en jeugdcriminelen wil ik u eerst iets vertellen over de maatschappij in haar geheel.

Van emotionele expressie maken we roekeloze waardesystemen. Waar in het Westen gehuild wordt om tekort aan geluk, wordt in Afrika gewacht op het überhaupt vallen van een traan. Droge verdriet tegenover overbodige huilexpressie. Hoezo moet dat medelijden wezen? Tranen kunnen niets meer zeggen over de goedheid van de mensheid; tranen behoren activerend te werken. Laten we zeggen: het huilen huilt, als het hart leeft, dat gebeurt wanneer er verandering plaatsvindt, als men zich beseft van eigen wangedrag en vervolgens vanuit een schone intentie de zaak benadert.