Sunitus - De instelling van de geest

Het paard galoppeert en gaat constant, de paardrijder beweert professioneel te zijn. Laten we hem vragen: Het gegalopeer en uw pupil,wat is rond?

Geconcentreerd en wel was de paardrijder, welbewust van zijn zaak en zeker ook van het gegallopeer of hevig geren. Eveneens onzeker en diep in twijfel bevraagt hij zichzelf: Luisterend oor geef ik het paard, zij mij ook? 

Niet vanwege het onderschatten ook niet vanwege zijn fysieke zwakte zou hij verloren einidigen. De bepalende keuze was die van de vrije wil. Die vrije wil die niet gebonden is aan gevoelswil of wenswil, maar aan het deterministische godswil. Te kiezen of niet: verkeerd terechtkomen was niet gekozen maar wel beslist.

Verband tussen het paardengedachte en die van de rijder is niet inspireerbaar. Rond gevormd is de vrije wil. In vrijheid zullen de winsten gedeeld worden, maar niet wij kiezen. Het midden is de knieling, vanwege het diepste verdriet. Menselijk najagen van eigenbelang verderft het eigenlijke belang,die van het uiteindelijke. De vrije wil is slechts wedijver tussen publieksprijs en het hersluiten van het al geopende. Niet doordrongen van de langdurige inspiratie van het paard in het niet bijbehorende sportswil  nam de rijder gevoelstactisch in ontvangst, het troffee.

Barmhartigheid omvat verwevenheid met elke voet. In hoeverre het paard in staat was te groeien in het op maat en ritmisch verschaffen van doeltreffendheid was niet relevanter dan de barmhartigheid. Zo net voor het rijden is er de plicht nederig te zijn en niet te vergeten dat de vrije wil pas toereikend is wanneer zij prikkelt tot nadenken over dat wat niet dacht. Te denken is het inspireren van de zielswil om zo het paard als zodanig te verwonderlijken. Zonder doelmatig denkconstruct is het dier in staat een zekere mate van intellect te exposeren. Het inzicht, hier, is slechts naar voren te brengen door barmhartig en hiernaast nederig natuur en mens te verklaren. De zaak is niet die van ons maar die van de onaantastelijke godswil. Want, wanneer zo genoemde ratio allesomvattend was dan begreep u de vrije wil van zelfdoding gemotiveerd door de vrije wil zelf. De ratio veroordeelt toch niet de barmhartigheid? Als het dier in staat was te groeien, te balanceren en te beschermen zonder aanwezigheid van rationeel denkvermogen, zou u dan zeggen dat zij dat deed door haar vrije wil te volgen of voelt u zich aangetrokken door de gedachte dat zij het bewijs is van onderdanigheid?

Paard vs R.A.T.I.O.

Vier voeten van het paard

Daar tegenover een gelijk paar ogen

Verschillend qua vorm is het kunnen

De kwetsbaarheid raakt verwikkelt en schetst samenzwering

Inspiratie is de klank van het ritmische, vooruit.

Competitie is enkel rijdersmentaliteit. Hij gedreven vanuit Rapide Achtervolgen T.a.v Intellectueel Ongenoegen.

Zij, paardelijk gedreven door de exacte creatie: het paard

Paard of R.A.I.T.O: Onderdanigheid balanceert tussen de staat van het lichaam en de wil van het denken. Competitie verleidt tot ontkenning, verheffing en ontwikkelingswaan. Daarentegen, het afwachtend zijn omwille van succes is net als het paard dat op het juiste moment de juiste beweging maakt. Dat zonder te bergijpen waarom exact?. Ver(ander-schaf-zeker-beter-dien-lies-geef-teer-kas)alleen als u beseft voor wie(vraag waarom voor hem, haar, het) en hoe lang (voor hem, haar, het).

Immers, Het eigenlijke en uiteindelijke is allesomvattend. Uw zaak ook?